ఈ వేళలో నిన్ను …

…

ప్రియమైన నా నీకు,

నీ గురించి ఎన్ని భావాలు? ఎన్నని చెప్పను? ఎలా వినిపించను?

ఏ భాషలో చెబితే నీకు తెలుస్తుంది? ఏ పదాల్లో పరిస్తే నీకు నా భావావేశం కనిపిస్తుంది?

ఏ రాగం తో స్వరపరిస్తే  నా భావనా గమకం నిన్ను స్పర్షిస్తుంది?

మనసుల మధ్య భావాలను ప్రసారం చేసే మాధ్యమం ఇంకా ఎదైనా ఉందేమో నాకు తెలీదు. నాకు తెలిసిందల్లా నువ్వు. ఎక్కడో చదివాను. “ప్రేమ అంటే నీ సమక్షంలో కాలాన్ని, నీ పరోక్షం లో చిరునవ్వులని  పోగొట్టుకోవడం”  అని.

ఎన్ని చిరునవ్వులని పారేసుకున్నాను నేస్తం!

తొలకరి కురిసినా, వెన్నెల విరిసినా నువ్వు గుర్తొస్తావు.

మల్లెలు చూసినా, మనసును కదిపినా,…కాదు, నువ్వు ఎలాగైనా గుర్తొస్తూనే ఉంటావు. ఊహూ, ఎలా చెప్పను? నువ్వు అసలు గుర్తు రావు.,

…మరచిపోతే కదా గుర్తు రావడానికి.

నిన్నంతా ఇక్కడ వర్షం కురిసింది. కిటికీ తెరిస్తే  గుండెల నిండా మట్టి వాసన. తడిసిపోయిన చెట్టూ చేమా, నా గదిలో ఒంటరి గా నేను.

ఈ బిజినెస్ స్ట్రాటజీలు, ప్రోడక్టు షెడ్యూల్స్, ఆర్టిఫీషియల్ ఇంటలిజెన్సు అన్నీ వదిలేసి, కిటికీ లోంచి దూకి వచ్చేసి….,

నీ జ్ఞాపకాన్ని తెచ్చే ప్రతీ వర్షపు  చినుకునూ సృశించాలని,

నీ జ్ఞాపకాలతో అభిషిక్తున్ని అవ్వాలని…,       

…నవ్వుకుంటున్నావా?

నువ్వు నవ్వుకోవడం కూడా నాకు ఇష్టమే, నాకు నీలో ఇష్టం లేనిదేదని? From all the lovely things you do, the nicest is just being you.

ఉదయాన్నే సూర్యున్ని చూస్తే నాకు ఈర్ష్యగా ఉంటుంది, ఎక్కడో ఉన్న నిన్ను చూస్తుంటాడని…

పరిగెత్తే మేఘాన్ని చూసినా నాకు అనుమానమే, పరుగు నీ దగ్గరకేమోనని…

రాత్రి ఆకాశంలో నక్షత్రాలు నన్ను చూసి జాలి గా నవ్వుతుంటాయి,

నా ఉక్రోశాన్ని చంద్రుడు వెన్నెలగా పరుస్తుంటాడు .

మళ్ళీ ఉదయం, మళ్ళీ సూర్యుడు…

ఏం చేయను?

… 

ఏ విరిసిన పువ్వు దగ్గరో మోకాళ్ళపై కూర్చొని నన్ను నేను కోల్పోయెంత స్వఛ్ఛంగా నవ్వుతాను.
నువ్వు నాకు కనిపిస్తావు.

కదిలించే నీ కళ్ళు కనిపిస్తాయి.

నీ కళ్ళలో వెలిగే నా కనులు, కార్తీక దీపాలు,
నా కళ్లలో కదిలే నీ జ్ఞాపకాలు, శ్రావణ మేఘాలు,

మేఘమా, మేఘమా, మెరవకే మేఘమా!
మెరిసినా, నువ్వు కురవకే మేఘమా,

అంటూ నీ జ్ఞాపకాల కలలతో గడిపేసే…

నీ

నేను